Ο κόσμος των θετικών επιστημών συγκέντρωνε πάντα το μικρότερο ποσοστό μαθητών. Με το σύστημα εξετάσεων που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια και δίνει τη δυνατότητα να εισαχθεί κανείς σε σχολή θετικών επιστημών χωρίς να έχει παρακολουθήσει την θετική κατεύθυνση, το ενδιαφέρον των παιδιών γι’ αυτά τα μαθήματα μειώθηκε ακόμη περισσότερο.
Πιο συγκεκριμένα, το μάθημα της Χημείας έχει απαξιωθεί όσο ποτέ άλλοτε, αφού είναι το μόνο σε σχέση με την φυσική και τα μαθηματικά που δεν συμπεριλαμβάνεται στα μαθήματα της τεχνολογικής κατεύθυνσης, η οποία συγκεντρώνει και το μεγαλύτερο αριθμό μαθητών. Οι ώρες διδασκαλίας της Χημείας έχουν μειωθεί τελικά σε 2 στην Α’ Λυκείου, 1 στην Β’ Λυκείου (γενικής παιδείας) και 2 στη Γ’ Λυκείου μόνο για τους λίγους μαθητές της θετικής κατεύθυνσης! Οι υπόλοιποι θεωρείται ότι αποκτούν αρκετή κατάρτιση πάνω σε ένα αντικειμενικά δύσκολο μάθημα, ερχόμενοι σε επαφή με αυτό για ελάχιστες ώρες μέχρι την Β’ τάξη.
Αυτά συμβαίνουν σε μια εποχή που η τεχνογνωσία αυξάνεται, η ορολογία που αφορά χημικές ουσίες και αντιδράσεις ακούγεται καθημερινά σε συζητήσεις περί τροφίμων, υγείας, ρύπανσης του περιβάλλοντος, υλικών συσκευασίας ρουχισμού, προϊόντων πετρελαίου κτλ. Δε θα ήταν λογικό η εκπαίδευση να φέρει τα παιδιά κοντά σε αυτές τις έννοιες ώστε να μη φαντάζονται ότι η Χημεία είναι κάτι μακρινό, που εφαρμόζεται σε εργαστήρια, αλλά παντού γύρω τους? Άλλωστε η ανάγκη να ενημερωθούν και να αποκτήσουν οικολογική συνείδηση είναι πλέον αυτονόητη.
ΒΡΟΝΤΙΛΗ ΦΑΝΗ – ΡΟΖΑΛΙΝ
ΧΗΜΙΚΟΣ
